• IKOS Consult: organisatieontwikkeling door leiderschapsontwikkeling
  • IKOS Consult inspireert en brengt veiligheid om zaken te bespreken
  • IKOS Consult: organisatieontwikkeling door leiderschapsontwikkeling
  • IKOS Consult inspireert en brengt veiligheid om zaken te bespreken
Magritte spiegel

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, welk systeem heeft hier de overhand?

Het werd tijd, zo vond ik. Na me enkele jaren te hebben verdiept in systemisch werk en mijn eigen systeem van herkomst te hebben ontleed, wilde ik organisaties als levende systemen leren doorgronden. Vol verwachting had ik me ingeschreven voor de opleiding PBO (Professionele Begeleiding van organisaties). In deze opleiding zou ik leren organisaties zo te ontrafelen dat ik altijd wist wat de juiste aanpak voor succes zou zijn.

Op één van de eerste dagen stelde ik de opleider een vraag over een lopende opdracht. Ik vroeg me af waarom de directeur zo weinig oog had voor de noden van de medewerkers. Ik zag het als een symptoom van een verwaarloosde organisatie. In mijn ogen een prachtige parallel met kinderen in een gezin waarvan de vader de andere kant opkijkt. Voer voor een systemische interventie, zo vond ik!

Er ontstond een kleine opstelling met representanten voor de directeur en de organisatie. Ik zocht mijn eigen plek op en de begeleider vroeg ons allemaal om een korte reactie. De begeleider dacht even na; vervolgens werd er een representant achter de directeur gezet en één achter de organisatie; de eerste twee representanten verlieten de opstelling. De begeleider vroeg me of ik mijn houding ten aanzien van de organisatie en de directeur ook ergens van herkende….

Die was raak! Ik realiseerde me pijlsnel dat ik in mijn aanpak van de opdracht in een oud patroon was geschoten. Als kind kon ik me opwinden over het gebrek aan aandacht van mijn vader voor mijn moeder. Ik zei soms letterlijk dat hij meer oog voor mijn moeder moest hebben.  Met een directeur als symbool voor vader en de organisatie die symbool stond voor moeder was ik met open ogen in een oud patroon gestapt.

Geen opdrachtgever zit te wachten op een adviseur die hem tot de orde komt roepen. Die heeft behoefte aan een adviseur die hem steunt en helpt om anders te kijken als dat nodig is. Vandaar dat ik niet zo effectief was als ik had gewild. Mijn aanpak zei meer over mijn patronen dan over wat de organisatie nodig had.

Het gesprek met de directeur wat een paar dagen later volgde verliep dit keer dan ook heel anders. In plaats van mijn kritische en licht aanvallende houding was ik oprecht nieuwsgierig naar zijn beleving. Er ontstond een prachtig gesprek over de druk die hij voelde om de organisatie verder te helpen. Ik kon hem vertellen wat volgens mij het effect van zijn huidige gedrag op de organisatie was. Dit keer vielen mijn opmerkingen in vruchtbare aarde. Het hielp de directeur om meer te bespreken met zijn medewerkers en minder op afstand te staan. En het hielp mij om me als adviseur meer als sparring partner op te stellen.

Het was een dankbare les die ik nog steeds koester: de organisatie op een afstand beschouwen als een op zichzelf staand systeem werkt niet. Mijn eigen systeem van herkomst klinkt door in mijn observaties en conclusies. In dit besef leer ik nog steeds beter te kijken naar organisaties en de vragen die er leven. Het heeft mijn vertrouwen in systemisch werk doen toenemen. En heeft me geleerd mezelf als startpunt van mijn observaties te onderzoeken. Ik kan het iedereen aanraden!

Hoe blijf jij je in je werk bewust van je eigen systeem van en  je eigen manier van kijken?

Dit bericht is geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink. Reacties zijn gesloten, maar u kunt een trackback achterlaten: Trackback URL.